به نام عشق به نام آزادی
دستانش را با تمنا بلند کرده است.کسی صدای فریادش را نمی شنود.نعره می زندوناله می زند.
هیچ کمکی نیست.هیچ شنونده ای نیست.نه دستی که بلندش کند نه شاخه ای که او را از این باتلاق سیاه تاریخ بیرون بکشد. همه چیز رنگ باخته است.(سفید سفید است)." گویی می خواهد آسمان را بغل بگیرد و بوسه ای با عشق بر لبانش بزند."
هنوز کسی نمی داند نامه آن کبوتر به دست خدا رسید یا نه ولی دیگر از کبوتر قلبش خبری نیست.مردم ساعت ها فوج فوج از کنارش رد می شوند. آدم ها دسته دسته می آیند و می روند.خوب و بد باهم....! نمی دانند چه می خواهد؟شاید او "چه" را بخواهد.با تعجب نگاهش می کنند.روبه "آبیدر" است. او قبله اش یک کوه است(قلبش هم از کوه است).از چه ناله می کند؟از که کمک می خواهد؟ چرا این دستان یاری طلبش هرگز خسته نمی شوند؟کمک ای انسان ها کمک.کمکم کنید. بس است.دیگر بس است بگو چه می خواهی؟ این ناله وزاری چندین و چند ساله ات از برای چیست؟ او در مرز کسالت می خانه ها به سر نمی برد.او هوشیار و سرگردان ناله می کند.او راز گل سرخ را می داند.او زار و زار گریه می کند!می گویند نامش آزادیست.اما ...... اما و هزار امای دیگر. شب شد.باز از کنارش رد می شوم(باور کنید گاهی من هم گریه ام می گیرد)هنوز زانو به زمین زده و دستان اش را بلند کرده و میان شهر روبه به آسمان ناله می کند. میان میدان یک شهر.... کسی نمی داند شاید او یک پیشوا باشد ...یک رهبر...یک فرمانده.... یک نماد که ستاره ها به دور سرش سجده کنان می تابند.دیده اند مردمانی که ماه از خجالت روی او بعضی شب ها غایب می شود.ولی ما همچنان این علامت تعجب را در فکر خود به سختی می کشیم!!!!!!!
این چیست که ماه می داند؟این چیست که آن همه ستاره سر از کارش در می آورند؟یک کوه هم می داند.من از زبان خود کوه شنیده ام که لاله های سرخ دامنش هم می داند.وقتی لاله سرخ دامن کوه ها می دانند؟؟؟؟؟؟ وقتی کبوتر درونش را به جرم آزادی و سرخ بودن بیرون کشیدند؟؟؟؟؟ باز هم ناله می کرد!.(حکم تقدیر ازل بود......... آه چه سر نوشت شومی)از قطره قطره اشک او حوض هایی ساخته اند.از اشک هایش فواره هایی ساخته اند.از اشک هایش آرمان هایی به بلندی دست پست سرنوشتش بشریت ساخته اند. مردم روز و شب به دورش دور می زنند. مردم طوافش می کنند . این بت پرستیدنیست.*شده است که قطره های اشکش گه گاهی به صورت مان پاشیده شده و ما بدمان می آید!!! ولی این چه اشکیست که شور نیست؟شاید اشک او طعم دریا بدهد.شاید اشک او طعم غم هجران کبوتر سرخ آزادی را بدهد.اشک او طعم آزادی می دهد.آآآآآآآآآآآآآه خدای من.فهمیدم او چه می خواهد.به نام عشق به نام آزادی…. مجسمه ای به نام آزادی.
*1-این بت پرستیدن نیست2-این بت قابل پرستش است
.....................................................................................................
توضیح:در وصف مجسمه مهم ترین میدان شهر سنندج که توسط هادی ضیاالدینی ساخته شده. البطه مجسمه اصلی یک کبوتر سرخ به نشانه آزادی در قلبش داشته که اکنون به سایه سر رحمت جمهوری اسلامی از آن فقط یک جای خالی به یادگار باقی مانده است.(به امید روزی که آن کبوتر باز گردد) برای درک بهتر از مجسمه یک عکس آپ لود می کنم.چند سال قبل طرحی جهت عوض کردن مجسمه بود که با کمک بعضی از مسئولان کاملا خود نباخته هنوز ناله می کند.خدا را چه دیدی ؟؟؟.شاید روزی این ناله و فریاد سکوت انگیز که از یک مجسمه سر می زند هم نماند. شاید روزی مردم صبح از خواب پا شدند و دیدند او را برده اند و به جایش یک حسین نفهمیده گذاشته اند.هنوز معلوم نیست.ولی معلوم است این مجسمه وسط یک شهر که پیش نماز هر دست فروش و دست بر و دستگیر شده ایست....این مجسمه که امام و پیشوای هر آدم رنج کشیده بی نام و بی کس ایست که در کنج زندان های تاریک رژیم خودکشی می کنند یا زیر شکنجه وحشیانه دین داران نا عزیزمان بدون آنکه حرفی بزنند برای همیشه آزاده آزاد می شوند در یاد انسان های انسان دوست می ماند.ولی وای به حال آدمی که امروز ناله و فریادش فقط از یک مجسمه سر می زند.(آن را هم هر کسی نمی شنود)
هر جا که نامت می برم ناله ای می آید
هر دم که آهی می کشم لاله ای می روید
)به همه نوعه موسیقی و ترانه و آهنگ و آواز و آلت لهو لعب تمایل داریم و بیشتر غیر مجاز!
هر چند که چیز هایی که من گوش میدم تمایلی به سبک سنتی دارن.
مثلا الان که دارم این متنو می نویسم بنان میگوشم!:
والا ده ستی له مه م که ت ده ده م!
ای وی تونده ده له ئاگره!
اگه بعدا بزرگ تر شدی....مثلا از 18 سال بزرگتر شدی این آی دی من رو اد کن تا واست بگم!)
نه بابا!شوخی میکنی؟ نه به جون من.شوخی موخی نمیکنم، اون روز من و جک اسمیت و سه چار تا پسر باقلابادی دیگه داشتیم درست از وسط خیابون به اون ور خیابون یعنی این که از این ور خیابون داشتیم این جوری پای راستمونو جلو تر از پای چپ مون میذاشتیم بعدش پای چپ مون رو کمی جلو تر از پای راستمون قرار میدادیم این جوری بود که به اصطلاح میگن راه میرفتیم!
خوب میگفتم! داشتیم مشرف میشدیم که یه هو یه ماشینه کشید جولومون!ماشین چه عرض کنم آه!این قدر عرضش بود!لاستیک تیوب لس!شیشه دودی!راننده بسیجی!چند تا دختر خوشگلم اون ته ش نشسته بودن!
(د چیه مگه؟خوشگل بودن دیگه!
تازه این که چیزی نیست یه بار هم سیستمش خراب شد خودم بردم مغازه داییم تعمیرش کردم!تازه پول هم نگرفتم!
نه به خاطر این که خوشگل بود..نه...اصلا!واسه این که از اسمش خوشم میاد!:دی ایی اف جی ایچ آیی جی کی ال ام ان او پی کیو آر اس تی یو اسگلی اگه این پستو بخونی و اسگل تر میشی اگه تا ته بخونی و میبرنت تیمارستان یا شایدم آسایشگاه معلولین ذهنی چی میدونم دیگه...یه گوری میبرنت مث من میشی!
خلاصه یارو اومد پایین به جون شما نباشه به جون خودم گفت ما از سازمان جمع آوری خوش تیپ ها مزاحمتون میشیم!
به ما افتخار میدید یه دو سه خیابونی با هم بگردیم و تو شهر قر بدیم!ما هم یه صدا با آهنگ و نوا همراه رفقا با صدای بلند گفتیم:با اجازه ی بزرگ ترا به ه ه له! خلاصه کلام سوار ماشین شدیم جلالخالق آخه فوتبال به این مزخرفی تا حالا دیدی؟ اگه ستاره شون به بازی نیاد که تو پنالتی هم میبازن!خدا کورتون کنه اون همه موقعیت؟داورو دیدی؟نامرد!هرکی جلوش میفته هست پسر ها کارت میارن پشتش شماره مینویسن!میدن به دخترها.... همین جوری به این بازی کن که چه بگم؟؟؟!بازیکن نماها کارت میداد!
!یه منصوره بود که نوشته بود! فکر بد بد زد به سرم گفتم خدا؟تو هم؟نه با با؟آخه این روزآ که رفتی اون بالا بالا ها و هی نمایی پایین! این زمینی های بدبخت خاک توسر ملعون از همه جا بیخبرت که خبر نداری با چه چیز ها پیغام های عاشقانه معشوقانه مینویسن!
خدا به جون من علم پیشرفت کرده!اون نامه عاشقانه و چیز ها مربوط میشه به دوران دایناسور ها!یادت میاد خدا؟دایناسور ساخته بودی هیکل که چی بگم آه!این قدر قد!اون قدر عرض سینه!تازه وقتی فرستادی رو زمین فهمیدی چه اشتباهی کردی و خودت ورشون داشتی جمشون کردی!حالا به من هم به گو کی به این اشتباه بزرگ خیلی بزرگت پی میبری؟نمیدونی کودومو میگم؟بابا این همه دنیا ساختی مخت نمیکشه کدوم اشتباه رو میگم!همین.....همین اشتباه خلق اشرف خلایق و مخلوقات و محلولهای شیمیایی را اگر به مدت ده دقیقه جلو آفتاب بگیرید به سرعت دود و بخار میشوند میروند هوا!
و ادای کسی رو هم در نمیارم ، فکر نکنی تا حالا کسی رو مسخره کردم ها؟اصلا...عمرا.....سرم بره حرف بد دهنم نمیاد!
) و آشنا های غریبه(این بار دختر هاتون
ممکنه الان بگی بابا به مسخره بازیه و تموم میشه!نه این طور نیس.چه تضمینی هست که هر وقت بخوایی بتونی تمومش کنی!
از یه دنیا دیده یه نصیحت.درسته تو خارج از همون بچگی آموزششون دادن و جامعه با این جور معزل ها رو به رو نیس.ولی این جا ایرانه و تو هم اسم یه ایرانی روت گذاشتن.سعی کنید علمی برخورد کنید.(همین کافیه) چون تو این سن که ما هستیم این بهترین نصیحته! 
....2 ساله با این چیزا سرمونو گرم کرده ولی خدایش دستش درد نکنه چون تو من استعداد هایی شکوفا کرد که با هر کسی حاضرم به مناظره بشینم. واسه خودم یه پا الهی قمشه ای شدم.
